Technische Universität München

The Entrepreneurial University

 
Naruszenie przepisów antydopingowych mające miejsce w czasie lub w związku z zawodami sportowymi może, w oparciu o decyzję organu orzekającego, prowadzić do unieważnienia wszystkich indywidualnych wyników sportowca osiągniętych w tych zawodach z wszystkimi tego konsekwencjami, w tym przepadkiem wszystkich zdobytych medali, punktów i nagród. [Artykuł 10.1. Światowy Kodeks Antydopingowy]  

Naruszenie przepisów antydopingowych

Zgodnie ze Światowym Kodeksem Antydopingowym doping definiuje się jako wystąpienie jednego lub więcej naruszeń regulaminu antydopingowego określonych w Artykułach 2.1 do 2.8 Kodeksu. Naruszenie każdego z tych przepisów pociąga za sobą różne sankcje, które opisane są szczegółowo w Artykule 10 Kodeksu. Okres kary zakazu startów nałożony za naruszenie przepisów antydopingowych będzie wynosił odpowiednio: 
  • Z wyjątkiem substancji określonych wymienionych w Artykule 10.3, za naruszenie przepisów antydopingowych określonych w Artykule 2.1 (Obecność substancji zabronionej lub jej metabolitów lub markerów w próbce fizjologicznej sportowca), 2.2 (Użycie lub próba użycia substancji zabronionej lub metody zabronionej) i 2.6 (Posiadanie substancji lub metod zabronionych)
    Pierwsze naruszenie: 2 lata
    Drugie naruszenie: Dożywotnia dyskwalifikacja

  • Za określone substancje, gdy sportowiec może udowodnić, że użycie tych określonych substancji nie miało na celu poprawienia wyników.
    Pierwsze naruszenie: Co najmniej ostrzeżenie lub nagana bez zakazu udziału w przyszłych zawodach i maksymalnie jeden (1) rok zakazu startów.
    Drugie naruszenie: Dwuletni (2) zakaz startów
    Trzecie naruszenie: Dożywotnia dyskwalifikacja

  • W przypadku naruszeń z Artykułu 2.3 (Niewyrażenie zgody lub bez ważnego uzasadnienia niezgłoszenie się na pobranie próbki) lub Artykułu 2.5 (Manipulowanie jakąkolwiek częścią kontroli dopingowej)
    Pierwsze naruszenie: 2 lata
    Drugie naruszenie: Dożywotnia dyskwalifikacja

  • W przypadku naruszeń z Artykułów 2.7 (Handel dowolną substancją zabronioną lub metodą zabronioną) lub 2.8 (Podanie lub próba podania sportowcowi substancji zabronionej lub metody zabronionej) nałożona kara zakazu startów wynosić będzie minimum 4 lata aż po dożywotnią dyskwalifikację.

  • W przypadku naruszeń z Artykułu 2.4 (Naruszenie wymogu poinformowania o miejscu pobytu i/lub niestawienie się na badanie), kara zakazu startów będzie wynosiła minimum 3 miesiące i maksymalnie 2 lata.  
 

Zmiany w obrębie poprawionego Kodeksu

Podczas gdy obowiązujący obecnie Kodeks bierze pod uwagę nałożenie kary czteroletniego zakaz startów za pierwsze naruszenie przepisów antydopingowych tylko w przypadku handlu albo podania/próby podania substancji lub metody zabronionej, poprawiony Kodeks, który zacznie obowiązywać 1 stycznia 2009 roku, poszerza zakres przypadków naruszenia przepisów antydopingowych prowadzących do 4-letniego zakazu udziału w zawodach za pierwsze poważne wykroczenie dopingowe. Równocześnie wprowadzona zostanie znacznie większa elastyczność w odniesieniu do nakładanych kar. Ta elastyczność umożliwi zarówno zwiększenie kar, na przykład w przypadku stwierdzenia okoliczności obciążających, jak i zmniejszenia sankcji, gdy sportowiec będzie potrafił udowodnić, że użycie określonych substancji wykrytych podczas kontroli nie miało na celu poprawienia wyników.  

Z tego powodu, definicja „określonych substancji” zostanie zmieniona i zacznie obowiązywać wraz z poprawionym Kodeksem. Obecny Kodeks stanowi, że:
„Na Liście zabronionej można umieścić określone substancje, których użycie może spowodować nieświadome naruszenie przepisów antydopingowych z uwagi na ogólną dostępność takich substancji w produktach leczniczych lub co do których istnieje mniejsze prawdopodobieństwo, że będą używane jako substancje dopingujące.”  

Gdy sportowiec może udowodnić, że użycie tych określonych substancji nie miało na celu poprawienia wyników, sankcje za wykroczenie dopingowe mogą zostać zmniejszone (co najmniej ostrzeżenie lub nagana bez zakazu udziału w przyszłych zawodach i maksymalnie jeden rok zakazu startów). Poprawiony Kodeks pozwala, aby wszystkie zabronione substancje, z wyjątkiem substancji należących do klasy środków anabolicznych, hormonów oraz tych stymulantów, które są w ten sposób oznaczone na Liście Zabronionej, należały do „określonych substancji” dla celów nałożenia sankcji. Oznacza to, że jeśli sportowiec potrafi udowodnić jak określona substancja dostała się do jego/jej organizmu lub jak wszedł on/ona w jej posiadanie oraz że użycie tej określonej substancji nie miało na celu poprawienia wyników, sankcje mogą być zmniejszone w najlepszym przypadku do ostrzeżenia, bez okresu zakazu udziału w zawodach, lub w najgorszym przypadku do 2-letniej dyskwalifikacji.  

Trzeba tu zauważyć, że nowo-zdefiniowane określone substancje niekoniecznie są mniej niebezpiecznymi środkami dopingu w sporcie niż inne substancje zakazane (na przykład stymulant, który uznany jest za określoną substancję może być skuteczną substancja dopingującą u sportowca biorącego udział w zawodach). Z tego powodu, na sportowca, który nie kwalifikuje się do zmniejszenia sankcji z powodu okoliczności obciążających, może zostać nałożona kara zakazu startów obejmująca okres nawet do 4 lat. Jednakże, bardziej prawdopodobne jest, iż użycie określonych substancji, w przeciwieństwie do użycia substancji zabronionych, może być poparte wiarygodnym uzasadnieniem dowodzącym, że substancja nie została zastosowana w celu dopingu.  
drucken 

www.doping-prevention.com