Technische Universität München

The Entrepreneurial University

 

Walka z dopingiem

Podczas XX wieku komercja wkradła się też do świata sportu, który od “aktywności” szybko ewoluował w kierunku „wielkiego biznesu”. Zaczęto wysoko cenić zdobywanie złotych medali, a potrzeba sukcesu i zdobycia tytułu mistrza nakładała wysoką presję na sportowców, trenerów i innych ludzi związanych ze sportem. Powiedzenie „drugi to nic, pierwszy to wszystko” opisuje sposób myślenia w wielu przypadkach. W końcu potrzeba sukcesu doprowadziła do zwiększonej ilości przypadków nadużywania leków w sporcie, a w wielu przypadkach doping był przyczyną śmierci sportowców.

 

Dowody naukowe

Już w roku 1910 w Austrii, po kilku nieoczekiwanych wynikach w wyścigach koni, polski naukowiec Bukowski udowodnił użycie substancji dopingujących po odkryciu alkaloidów w ślinie koni. W roku 1928 Międzynarodowa Federacja Sportowców Amatorów (IAAF) stała się pierwszą Międzynarodową Federacją Sportową zakazującą dopingu. Inne Międzynarodowe Federacje zrobiły to samo, ale wciąż walka antydopingowa nie przynosiła wielkich rezultatów. Wzrost ilości przypadków dopingu w sporcie w końcu  doprowadził  władze do informowania o szkodliwości środków dopingujących – nie tylko w przypadku konkretnych osób, ale ogólnie dla ducha sportu.

Programy badań dopingowych wprowadzono w późnych latach 60-tych XX wieku. Gdy fakt stosowania dopingu przez sportowców wydawał się powszechnie akceptowany, świat sportu wolał ignorować problem.

Inicjatywy anty-dopingowe

Pierwszym dużym krokiem w walce z dopingiem było zaprezentowanie przez Radę Europy w 1960 roku rozwiązania problemu dopingu w sporcie. Wydaje się, że pierwsze śmiertelne przypadki były konieczne by uwrażliwić władze na ten fenomen. Pierwsze prawo antydopingowe powstało we Francji w 1963 roku, potem w Belgii w 1965. W roku 1967 Międzynarodowy Komitet Olimpijski (MKOl) ustanowił odpowiednią Komisję Medyczną. Po raz pierwszy przeprowadzono testy antydopingowe na Olimpiadzie Letniej w Meksyku w roku 1968 i na Olimpiadzie Zimowej w Grenoble. Lista zabronionych substancji i metod została stworzona przez MKOl, mimo, że aparatura i procedury wciąż nie były zadowalające.

Krajowi i międzynarodowi specjaliści kontynuowali wprowadzanie tej myśli w latach 60-tych i 70-tych dzięki czemu większość Międzynarodowych Federacji wprowadziła procedury testowania. Po amfetaminie w latach 50-tych i 60-tych rozpowszechniło się użycie steroidów anabolicznych. Wiarygodne metody testów na wykrycie środków steroidowych wprowadzono w 1974 i 1976 roku. W związku z tym steroidy anaboliczne dodano do Listy Substancji i Metod Zabronionych przez MKOl. W latach 70-tych XX wieku wzrosła liczba dyskwalifikacji z powodu stosowania dopingu, szczególnie w sportach siłowych. Jednakże,  doping sponsorowany przez państwo w niektórych krajach nie był zweryfikowany aż do niedawna.

W roku 1983, kontrola antydopingowa ruszyła na przód dzięki wdrożeniu nowych analitycznych procedur. Wprowadzenie chromatografii gazowej i spektrometrii  mas pozwoliło na efektywniejszą weryfikację otrzymanych wyników badań. Skandal podczas Igrzysk Panamerykańskich w Caracas (1983), gdy u wielu sportowców stwierdzono doping, a inni zrezygnowali z zawodów, był dowodem na efektywność nowych procedur testowych.

W latach 70-tych, równocześnie z użyciem steroidów anabolicznych, bardzo popularny w sportach wyczynowych stał się doping krwią.  MKOl zakazał tej metody w roku 1986. Doping krwią był stosowany dla zwiększenia wartości hematokrytu i stężenia hemoglobiny. Takie same efekty osiągano dzięki erytropoetynie, która wtedy była nowością. MKOl zakazał używania erytropoetyny w roku 1990. Mimo to, erytropoetyna była niewykrywalna przez długi czas, gdyż nie istniały odpowiednie metody. Po raz pierwszy rzetelne testy na erytropoetynę zastosowano podczas Olimpiady w Sydney w 2000 roku.

Z powodu kolejnego wielkiego skandalu podczas Tour de France w 1998 roku, MKOl zwołał Światową Konferencję ds. Dopingu w Sporcie w Lozannie w lutym 1999 roku. Głównym rezultatem konferencji było powołanie 10 listopada 1999 roku Światowej Agencji Antydopingowej (WADA).  Siedziba była początkowo w Lozannie, obecnie znajduje się w Montrealu. WADA ustanowiła  ujednolicone  standardy do walki z dopingiem i koordynuje wysiłki organizacji sportowych i władz publicznych. Jednakże wysiłki te nie są adresowane tylko do pogoni za dostawcami środków dopingujących, ale głównym celem jest zapobieganie dopingowi. Zatem informacja i edukacja w zakresie sportu to najskuteczniejsza broń do walki z dopingiem, a niniejszy program unijny jest częścią tej kampanii.  

drucken 

www.doping-prevention.com